Karafatma

Bodrum katları, garaj, kömürlük, bahçe duvarı dipleri ve nemli dış mekân depoları gibi serin-nemli ortamları tercih eder. Şehir içi apartmanlarda daha çok bina temel duvarına yakın nemli boşluklarda görülür ve kalorifer böceğinin aksine tesisat/ısı kaynağından çok toprak ve nem kaynağına yakınlığı önceler. Bahçeli evlerde çit dipleri, saksı altları ve odun istifleri de sık rastlanan saklanma noktalarıdır. Gündüz saatlerinde genellikle görünmez, karanlık bastığında veya bir eşya kaldırıldığında ortaya çıkar.

Organik atıklar, çürümüş bitki parçaları, nemli kağıt/karton ve bina ortak alanındaki döküntülerle beslenir. Dış mekâna yakın yaşadığı için beslenme kaynağı çoğunlukla iç mekân gıdalarından çok organik atıklardır; bahçedeki çürüyen yaprak yığınları ve kompost alanları önemli besin kaynağı oluşturur. Nemli ortamlardaki küf ve mantar kalıntıları da fırsatçı bir şekilde tüketilebilir. Su kaynağına yakınlık burada da hayatta kalma süresini doğrudan etkileyen bir faktördür. Bahçe atıkları ve düşmüş meyve gibi organik malzemeler de zaman zaman besin kaynağı olarak değerlendirilir. Kıtlık dönemlerinde uzun süre besinsiz kalabilme kapasitesi, onu zorlu dış mekân koşullarına dayanıklı kılar.

Ootek bırakarak üreyen bir tür olarak, nemli ve karanlık ortamlarda üreme hızı artar. Dış mekâna yakın yaşaması nedeniyle mevsimsel nem artışı (sonbahar/ilkbahar yağışları) üreme ve görünürlük artışıyla ilişkilendirilir; yaz aylarındaki kuraklık döneminde ise aktivite genellikle azalır. Yumurta kesesi genellikle toprağa yakın, korunaklı bir çatlağa bırakılır ve gelişim süresi ortam nemine bağlı olarak uzayıp kısalabilir. Dış mekân kaynaklı olması nedeniyle popülasyon büyüklüğünü tam olarak tahmin etmek iç mekân türlerine göre daha zordur. Nimfler yetişkin forma ulaşana kadar birkaç deri değiştirme evresi geçirir ve bu süreçte de aktif olarak beslenmeye devam ederler. Uygun nem koşulları sürdüğü sürece bir bölgede yıl boyunca farklı gelişim evrelerinde bireyler bir arada bulunabilir.

Bahçe kapısı, bodrum menfezi, temel duvarındaki çatlaklar üzerinden bina içine geçiş yapar; özellikle yağışlı dönemlerde dışarıdaki nemden kaçarak bina içindeki daha kuru/sıcak alanlara yönelebilir. Bina temeliyle toprağın doğrudan temas ettiği eski yapılarda bu geçiş daha sık görülür. Dış aydınlatmaya yakın pencere ve kapı çevreleri de zaman zaman geçiş noktası olarak kullanılabilir. Sıcaklık düşüşleri de tıpkı nem artışı gibi bina içi sığınma davranışını tetikleyebilir. Bahçeden taşınan odun, saksı veya bahçe malzemesiyle birlikte de tesadüfen içeri girebilir. Bodrum kapısının uzun süre açık bırakılması, geçici bir geçişin kalıcı bir yerleşime dönüşmesini kolaylaştırabilir.